>> DSS E1 – Pancratius E1: 0-7
Wat een tijdstip: om 7.45 uur verzamelen bij het ANWB kantoor. Met duidelijk te weinig koffie op maakten we een slaperige puzzelrit naar DSS. Vooral Frank – de vader van Thomas – had duidelijk te weinig cafeïne naar binnen gegoten.
Het eerste wat hij deed op de parkeerplaats van DSS was in een dikke hondendrol stappen. Was het een voorteken? Ging de E1 vandaag een lelijke uitglijer maken?
Of ... zou onze E1 hier niets van aantrekken en juist een wedstrijd spelen in het teken van Martijn, die vandaag (hiep hiep hoera) z’n 10e verjaardag vierde. Nou, wat denken jullie?
Het antwoord: onze helden besloten er vandaag, gesterkt door het potje rugby van vorig weekend, een topwedstrijd van te maken.
Nadat in de eerste 2 minuten een beetje aftastend werd gevoetbald, kwamen de kansen al snel. Chet knalde tegen de keeper en Bas tegen de paal uit een vrije trap. Maar een paar minuten later werd het dan toch 0-1 uit een droom van een aanval.
Ron gaf een harde, lage pass recht in de voeten van Chet, die een rush op rechts maakte en de bal op maat klaarlegde voor Bas die ‘m simpel intikte: 0-1. Even later scoorde Chet met een mislukt schot - de vochtige bal gleed van de voet van de arme keeper: 0-2.
Ook achterin was het smullen geblazen. Hoewel de goedspelende Twan geblesseerd het veld moet verlaten, strooide Jesper met snelle passes naar het middenveld.
Ook Thomas toonde zich opnieuw een echte bijter, die, en dat is toch echt heel goed, rustig blijft wanneer hij onder druk staat. Zo wordt er steeds goed en snel opgebouwd, waaruit vaak gevaar ontstaat. En de doelpuntjes? Die vallen als vanzelf. Bijvoorbeeld de 0-3 van Ron uit een corner van Bas.
Na 25 enerverende minuten, tijd die vader Frank benutte om z’n schoen aan het kunstgras schoon te vegen, was het limotijd. De boodschap van Dave in de rust: blijf voetballen alsof het 0-0 is. En dat deed de E1.
Ron opende de score met een goed geplaatst afstandschot: 0-4. Na opnieuw een paar schitterende aanvallen via de flanken, die net geen doelpunt opleverden, viel toch de 0-5. Bas schoot de bal vanaf de cornervlag, en na en paar knallen op goal dwarrelt de bal bij Chet die ‘m strak de goal in ‘volleyt’: 0-5.
En wat deed DSS? Die kwamen sporadisch voorbij ons middenveld. Eén keer zelfs gevaarlijk dicht bij de goal. James maakte de aanvaller die van links opkwam echter, wat moet ie anders, onschadelijk door hard maar rechtvaardig uit de komen. De sterke Frank deed hetzelfde toen vlak daarna een aanvaller aan de andere kant opkwam. Nuttig uitschakelen heet dat. Gelijk het moment voor Dave om Twan, enigszins hersteld van zijn blessure, in te brengen voor wat laatste speelminuten.
Ondertussen gingen onze kanjers gewoon door. Na een paar afstandschoten van Martijn, Ron en Twan die net geen doel troffen, was het Jesper die een strakke bal van Bas snoeihard binnenkopte: 0-6. He Jesper? Inderdaad. U leest het goed, Jesper. Hij maakte zijn eerste doelpunt van dit seizoen. Gefeliciteerd, kanjer!
En nu we het toch over felicitaties hebben: Martijn pikte gelukkig zijn verjaardagsdoelpuntje mee. Uit de allermooiste aanval van vandaag. Jesper gaf een perfecte pass op Bas, die snel naar voren spurtte, de bal heel mooi naar Ron speelde, die direct in scoringspositie kwam, maar niet egoïstisch de bal aan Martijn gaf die ‘m alleen maar naar binnen hoefde te lopen. Een prachtig voorbeeld van een 4-schijf aanval en goed voor de welverdiende 0-7.
En terugkomend op het begin van dit stukje. Natuurlijk speelden jullie niet ‘als een drol’, maar scoorden jullie allemaal, als ode aan de jarige, een dikke 10!