PANCRATIUS 1--HOOGLAND 1 (0-1) 2-2

Onder een echt Hollands weertje begonnen wij aan de returns van deze competitie. Gewaarschuwd door de heen wedstrijd dat de tegenstander op hoog land speelt, werd er ook hoogmoed getoond door de tegenstander. Amper aan de wedstrijd begonnen keken wij tegen een achterstand aan.

Was de voorbereiding soms niet goed? Nee daar lag het niet aan. De trainer had duidelijk gewezen op de te verwachten tactiek en onderschatting. Toch op het veld aangekomen klopte er iets niet. Ik mocht onze keeper inschieten en los gezien van het feit dat ik het aardig deed, miste ik de wissels. Hier gaat het in mijn ogen fout. Je bent bezig met een teamsport alles word voor je geregeld je heb de talent om in de tweede klasse te voetballen, maar waar is dan de klasse van deze reservespelers? Nee, dan denk ik dit is geen echt team en laat ik heel duidelijk wezen: wie de schoen past trekken hem aan. (ach de sint was toch al weg).

Dan het vervolg van de wedstrijd, het werd zo donker dat het licht ontstoken moest worden. Lag dit aan het vertoonde spel? Nee zeer zeker niet. Er waren spelers die een dikke acht verdiende, maar echter ook sommige een mager vijfje. De tegenstander ging in een klein wondertje geloven, aangezien de rust naderde en Pancratius niet tot scoren kon komen. In de rust door Ton de puntjes op de i gezet en op naar de tweede helft. Het spel werd beter, het licht kon weer uit en de aanvallen werden weer gezocht. Toch zou het tot de tachtigste minuut duren voordat wij op gelijke hoogte kwamen. Toen het in de vijfentachtigste minuut zelfs 2-1 werd leek alles in “kannen en kruiken”. Niets was echter minder waar. Er volgde nog wat emoties, frustraties van beiden kanten. Bij Hoogland de teleurstelling, en bij ons de frustratie van een buitenspel doelpunt. Aangezien ik de gene ben die altijd de scheids in bescherming neemt doe ik dat nu ook, nadat ik op het veld nog geprobeerd had om deze goed leidende man op andere gedachten te brengen. Helaas het mocht niet zo zijn. Ben ik dan helemaal niet kritisch meer? Ja toch wel. Daar waar je op je gemak een verslag kan schrijven, zo anders is het op het veld. Daar loop je tenslotte de gevoelens van onrechtvaardigheid op. Kun je die uitschakelen, nee!! Wij allen zijn tenslotte geen robots. Nee, ik laat ze waar ik ze oploop. Dus op het voetbalveld. En tegen wie zeg je dan wat? Juist tegen mijn grote vriend dit keer in het geel.

Ik kon het niet laten, om de scheids er op te wijzen dat er door Hoogland in de zevenennegentigste minuut werd gescoord. Ja en als er dan uiteindelijk meer dan 10 minuten blessuretijd word toegekend klopt er in mijn ogen iets niet aan de regels van ons volksvermaak nummer èèn het voetbal.

Ik zal u ook zeggen waarom. Daar waar er in het betaalde voetbal maximum 5 minuten wordt bijgetrokken zouden men dat ook in het amateurvoetbal moeten (kunnen) doen. Dan ontstaan er ook geen brandhaardjes die geblust moeten worden. Voor diegenen die aanwezig waren de volgende vraag; was dit een wedstrijd waar het nodig was om voor Pancratius 3 maal geel te trekken en één maal rood? Daar waar Hoogland met 1 gele kaart het veld verliet? Ach wat zeur ik nou want ik liep nu tegen een waarschuwing op. En ja ik had al een keer rood gehad.

Maar aangezien wij nog steeds geen leider hebben, en u ambities mocht hebben, welkom zou ik zeggen. Want velen handen maken licht werk.

Jos van der Voort.