Kampong 1-Pancratius 1 0-0

RANDY SANCHES, de Held van een verregende zondag………………..

Bij de club aangekomen bleek dat de consul van Pancratius de velden terecht had afgekeurd. Zaterdag was er wel bij de club gevoetbald echter het vierde veld lag er wel uit! Er waren die zaterdag echter wijze mannen die vonden dat er wel gewoon op dit veld gevoetbald kon worden? De schade, ga maar kijken………..

Aangezien wij bij Kampong op kunstgras mochten spelen hadden wij van afkeuring geen last. Er kwam netjes een grote bus voor rijden, dus op weg naar Utrecht. Bij Kampong aangekomen bleek dat er een grote verbouwing bezig was, Dus op een kleine 5 minuten lopen kwamen wij bij de kleedkamer.

De bespreking voor de wedstrijd, en de warming-up volgde. Wel viel het mij op, dat ik mijn grote vriend (dit keer in het geel) nog niet gezien had.

Aangezien ik mijzelf voor de wedstrijd bij de scheidsrechter mag melden om de vlag in ontvangst te nemen, ging ik op zoek naar hem. Hij bleek nog in de geïmproviseerde bestuurskamer te zitten. Het wedstrijdformulier was nog niet ingevuld, ik kon de( wat later bleek) zeer goed leidende scheids overtuigen dat dit In orde zou komen en dus werd hij per auto naar zijn kleedkamer gebracht, en ja verschil mag er wezen.

Over de wedstrijd wil ik kort wezen, Onze keeper en (interim) aanvoerder van het eerste elftal heeft het team behouden voor een kleine nederlaag.

Klasse, als je de gehele wedstrijd niet meer als terugspeelballen krijgt en op het moment suprême er te staan . Ook de positieve woorden over het veld verdient alle lof. Wel constateer ik, dat er speler rond loopt die dit “gezag” niet accepteert maar vocaal de tegenaanval zoekt. Helemaal fout in mijn ogen zeker met de wetenschap dat de aanvangstijd van de wedstrijd hem niet bekend was………maar we reageren allemaal op eigen wijzen!

Zo gebeurde tijdens de wedstrijd het volgende: De verzorger van Kampong vond het nodig om een racistische opmerking te maken. Hier sprak ik de man op aan, en even was het stil in de dug-out. Toen hij van de “schrik” bekomen was, mocht ik het ontgelden. Aangezien je voor de wedstrijd afspraken maakt over dit soort voorvallen bracht ik de scheidsrechter op de hoogte. En dat je het dan zelf in de ogen van hun publiek niet meer goed kan doen, neem ik op de koop toe!

Er ontstond toen wel net ff meer strijd op het veld, maar het mocht voor de kansen helaas niet gelden. Tot slot wil ik nog even melding maken van onze terug reis. De chauffeur van de bus zou volgens zijn schema om 5 uur de terug reis mogen aanvangen, dit werd iets later. Om half zes sloot hij de deuren. Met de mededeling dat de rest maar met de trein naar huis kon gaan ging hij rijden……………..

En u raad het al , niet iedereen zat in de bus. De chauffeur gaf geen krimp er reed gewoon door alsof er niets aan de hand was. Toen bedacht hij zich, de bus werd op een kruispunt gekeerd onder veel gemopper en zelfs gevloek werden de verloren schaapjes op gehaald. De terug weg reageerde hij heel “menselijk” . Er werd gereden alsof we op het circuit van Zandvoort waren. Auto’s werden rechts ingehaald, bumper kleven,

Kortom zeer onverantwoord gedrag van een beroepchauffeur . Zeker met de wetenschap dat het zeer hard regende en waaide. Dat we er met zijn alle heelhuids uitgekomen zijn (de bus dus) mag een klein wondertje genoemd worden. Aangekomen bij de club stond onze voorzitter Harry den Arend ons op te wachten. De klok liep richting half zeven. Op weg naar huis besefte ik me des te meer dat een ieder van ons op zijn eigen manier met emoties omgaat. Wat de les van vandaag was : “het weer is net als mensen” niet te voorspellen en wanneer doe je het goed in de ogen van een ander.

Jos van der Voort